ترانه ای که نخواهم سرود...

نتهای ناکوک ذهن من

jowhar — Tue, 28 Oct 2008 07:37:18 GMT

صدای گیتار از رادیو ماشین پخش می شد؛ بیرون را نگاه می کردم، با صدای گیتار سر چرخاندم ببینم زن را، دستانش نتهای پخش شده در هوا را زیر انگشتان لمس می کرد و گاه بر سر نتی ناکوک می کوبید تا کوک شود به نازی. گرمای پایش را حس می کردم و بازوانش که از پس کت و پیراهن همچنان نرمی و لطافت را به رخت می‌کشید.

صورتش را نمی دیدم، سعی می کردم بسازمش در خیال. بیرون را نگاه می کردم و عبور از هر درخت را و می‌گشتم تا پیدا شود در ذهنم تصویرش، با گیتاری در دست و نوسانی نرم بر سر وگردن که می نوازد با دسته‌ی ارکستر، سمفونی کدام سمفونی را با سماجت و وسواس دنبال سمفونی مناسب بودم‌که صدای ناکوک زنگ موبایلش و بعد صدای خودش که سالها سن را سعی داشت زیر آوای دخترکی که در ذهن من به وجود آورده بود؛ نهان کند، ذهنم را ناکوک کرد. از تمام درختان شانزده آذر عبور کرده بودیم. ماشین که ایستاد بی وقفه‌ای حتی، پریدم بیرون و رفتم تا پشت چراغ قرمز؛ و دیدم زنی سه تار بر دوش قانون قرمز چراغ را رد کرد و آنسو سوار بر ماشین دیگر؛ رفت.

هزارتوی مرگ

jowhar — Tue, 05 Aug 2008 21:54:18 GMT

گلدان های توی حیاط خلوت از بی آبی چند بار مرده بودند و این بار آخری از فرط عطش دیگر هیچ شوکی به جهان حیات بازشان نگرداند و برای همیشه در تبسم خشکی و یبوست خاکشان بر منتها الیه شاخه های پوسیده، این مرگ بود که گل داده بود و برگ.

مرگ همیشه حضور دارد؛ حضوری غریب و موزی لای بوهایی که جهان را آکنده است. گاه که بوی فاضلاب می پیچد در خانه یا گاه که در معبری، عابری می گذرد و عطرش تداعی مرگ است؛ کسی که خواهد پوسید و خواهد مرد.

شاید آدمی همواره با عطرها و ادکلن ها بوی مرگ را در تلاشی نافرجام از تنش می روبد. این بوی شاش هربار در مسیر همیشگی ترمینال که می رویم سمت ماشین های قم، خود دلیل قاطعی بر حضور مرگ می شود.

این گونه است که ما بو می بریم از مرگ که پشتمان یا پشت دیوار سنگر گرفته است و در کمین است که هجوم ببرد و ببرد.

. . . و خواب ها که برادران سبک بال مرگ اند، گاه چنان انباشته از طعم مرگ اند که آدمی می هراسد از این تصویر نزدیک که در خواب زندگی اش می کند.

هیچ گاه سردخانه و مرده شور خانه و مرده ندیده بودم. همیشه از مرده و مرده شور و سردخانه هراسیده ام. ردیف به ردیف بر روی زمین مرده بود، لخت و عور به رنگ مات پژمرده ای از سفید و زرد. بوی کافور پیچیده بود در بینی ام و چیزی از جنس ترس در دلم، حیرت یا شاید چیزی مثل تجربه کردن امری که انتظارش را نداشته ای. وجودِ پیچیده ای بود.

دهانهایشان را با پنبه پر کرده بودند تا چه چیز را نگویند! من اینجا چه کار می کردم؟ در میان آن همه جسد دنبال چه چیزی می گشتم؟ شاید در آن تاریکی و کم نوری در خانه ای که پر از آدم بود مرده و زنده دنبال خودم می گشتم. در انتهای آن خانه بعد از گذر از هزارتویی ظلمانی، اتاقی بود که مرده شور نام هایی را می خواند. مرده ها اینجا ردیف به ردیف بودند و مرتب و من بر در اتاق خیره در دو گودال، چشمان مرده شور، مات ایستاده بودم.

مرگ از پشت سرم گذشت

jowhar — Sun, 03 Aug 2008 20:37:18 GMT

لرزیدم

و تو گفتی عزرائیل بود که رد شد از پشت سرت

و من دیدم سر سفره کنار دست ریحان

پیرمردی را با خنده های بی دندان

که از سبد سبزی

تربچه های مرا می دزدید

و تو گفتی می ترسی؟

و من بربر نگاه کردم حاشیه سفره را

و لرزید پشتم

و تو گفتی ....

و دو کبوتر در اوج آبی می پلاسند

jowhar — Tue, 01 Jul 2008 13:48:18 GMT

وقتی در اوج یک عشق

دو کبوتر می پلاسند

تو آه می کشی از ریزش برگ از فصل

باران که بی وقفه می شود

درخت زوزه می کشد

و تو می روی راه را

راه امتداد که می یابد در بیهودگی

تو افسرده خواهی شد

و دو کبوتر در اوج آبی می پلاسند

و عشق همچنان بازی می شود..........

با کارد قلبم را از سینه بیرون می آورم

jowhar — Sun, 08 Jun 2008 10:16:18 GMT

یک دانه توت در دهانت می گذارم و

پنجره را می گشایم

یک تکه آسمان آبی بر فراز خانه ی مان و

تو از معنی اطلسیهای پژمرده می پرسی؟ و

من با کارد قلبم را از سینه بیرون می آورم برای تو

مردها فاحشه ها را دوست ندارند

jowhar — Wed, 28 May 2008 11:50:16 GMT

از شلوغ ترین خیابان ها که می ایم

کنار گلدان اطلسی پژمرده خانه ام

هوس خوابیدن با فاحشه ای را دارم

چشمهایم را می بندم

ودست یکی شان را از خیابان شانزه لیزه می گیرم

می آورم

اوفلیا است

چشم هایش عمق تلخی است

لهجه اش شور

کمر باریکش شطنت کودکانه بازی است

بر کمرگاهش دست خواهم برد

بر زمینش خواهم زد

اسبها را از برای فتح قلعه روسپیان

زین خواهم کرد

اسبم از نفس که می افتد

سر فرا گوشش می برم

همراه آه آخرین

: به صومعه برو اوفلیا

مردها فاحشه ها را دوست ندارند

اسبت را زین کرده ای کدامین مقصد را

jowhar — Tue, 29 Apr 2008 09:53:43 GMT

اسبت را زین کرده ای کدامین مقصد را

از دشت های فراخ و کوه های منجمد

بر گرده ی اسبی که خواهد مرد

از کجا به کجا می روی

ابرها پیوسته بالای سرت

جهد کرده ای قهرمان بودن کدام افسانه عاشقانه را

چند کرکس سمج بالای سرت

رویاهایت را می نوشی

و سراب امتداد می یابد

...............

خسته از تعقیب دو پا که مدام دور می شد

با اسبت فرو افتاده ای

شب بر بالای سرت

و در پس زمینه سیاه

دو پا که می برد گنج نهانت را

................

دهان به دهان نقل نخواهی شد

اسطوره‌ای نبوده‌ای که هوس داشته‌ای

تنها مردی هستی

دست در دست آن دو پا

ذات دشمن خوی تو

jowhar — Sat, 26 Apr 2008 08:03:26 GMT

کشف کوچک امروزم
ذات دشمن خوی توست
اگر بگویم دوستت دارم
دشنه ات در پشتم فرو می لغزد
واگر بگویم دوستت ندارم
همه جهد خواهی شد که دوستت بدارم
این گونه است که از تپه تو بالا خواهم رفت
بی آنکه دوستت بدارم و دوستت ندارم
تنها نخواهم دیدت آدمیزاده ی تلخ

از کدامین سرزمین می آیی؟

jowhar — Sat, 19 Apr 2008 12:15:44 GMT

از کجا به سرزمین من می آیی

از غروب خورشید آیا؟

چه چیز ترا می کشاند تا کشتزارهای شعر من

تا گنجشکها ودرختها و خیابانها و خانه ها و کوچه و عشق ها و انسانهای من

چه چیز افسونت کرده است مسافر ناشناخته

چه چیز

در این تلخی مکرر چه دیده ای از چشم انداز و زندگی

درست که من چرخانده ام سرت را از قتل کودک ومادرش در خانه یی در کوچه بهار

ازخیابانها ی شلوغ عصبی آورده م ات بر آستانه ی خلوت عشقی باکره

خیانت را در عمق کلام نهان کردم درست

و تیرم را در هدف نه که در چشمانت زده ام

که چرا نبینی پرسیده ای آیا؟

پنجره ام کنون گشوده است به نسیم

دو کلاغ می خوانند

و تلخی ساعت 3 با بوهای مبهم از آینده پیچیده است در اطاق...

دیشب مرغ دریایی را شتابناک یک اتومبیل زیر گرفت

jowhar — Thu, 17 Apr 2008 12:16:22 GMT

موجی مرا به ساحل تو آورد

بویی مرا کشاند

به خیابان تو و به کوچه تو

به خانه تو و به کار تو وبه زندگی تو

از تلاطم آبی آمدم

به آغوش آرام تو

و دیشب در شتاب رفت و آمد

در خیابانهای شهر تو

دوست کوچکم مرغ دریایی را یک اتومبیل زیر گرفت

وبعد اتومبیل دیگری....