ترانه ای که نخواهم سرود...

فریاد در باد سایه ی سروی به جای می گذارد / بگذارید در این کشتزار گریه کنم...

در به در بود باد

از زن: به کدام سو باید گریخت؟

زن گیسوان سیاهش را در باد رها کرد

و باد افسون و آشفته تا ابد به سمت ویرانی تاخت

+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم بهمن 1385ساعت 1:29 توسط م. نوین |